Εχει τελικά λύκους στον Καύκασο? (ή αλλιώς Γεωργία/Καύκασος χιαστί)

[XLGeorge]

Day 1 Cesme-Konya - Σάββατο 13 Σεπτεμβρίου 2025

Πρώτη μέρα του ταξιδιού λοιπόν, είμαστε αργοπορημένοι λόγω τελωνείου και SIM και έχουμε να κάνουμε 700χμ μέχρι το Ικόνιο/Konya. Ελπίζουμε να φτάσουμε πριν μας πιάσει η νύχτα αν "ρίξουμε" τουλάχιστο μία ώρα στον χρόνο που δίνουν τα google maps. Με το που μπαίνουμε λοιπόν στον αυτοκινητόδρομο λίγο έξω απο τον Τσεσμέ ανεβάζουμε ρυθμό. Μπαίνω μπροστά και το κλειδώνω στα 140 κοντέρ / 130 GPS. Αρχικά ο δρόμος είναι σχετικά άδειος και το τοπίο πραγματικά κρανίου τόπος απο τις πρόσφατες μεγάλες φωτιές Αργότερα τα καμμένα κομμάτια ευτυχώς τελειώνουν και με το που μπαίνουμε στον άλλο αυτοκινητόδρομο που έρχεται απο Σμύρνη προς Αϊδίνιο, αρχίζει η κίνηση. Αρχίζουμε κι’εμείς τα σλάλομ ανάμεσα στα αυτοκίνητα προσπαθώντας να κρατήσουμε ένα αρκετά γρήγορο ρυθμό.

Και σε κάποια στιγμή νοιώθω το πίσω μέρος της μηχανής να κοπανάει, λες και ξαφνικά η άσφαλτος έγινε πλακόστρωτο! Προσπαθώ να καταλάβω τι παίζει και το μυαλό μου πάει στιγμιαία πάλι σε ρουλεμάν πίσω τροχού αλλά δεν "δένει" με τα συμπτώματα. Μπαίνω στη δεξιά λωρίδα και σκέφτομαι τι μπορεί να συμβαίνει και με το που αποφασίζω τελικά να κόψω για να σταματήσω στη ΛΕΑ, βλέπω στον καθρέφτη μου τον Κώστα να μου κάνει ανήσυχος νεύμα “κάνε δεξιά, κάνε δεξιά”. Σταματάμε στη ΛΕΑ, κοιτάμε το λάστιχο αλλά δεν φαίνεται σκασμένο. Βαζουμε τις μηχανές στο κεντρικό σταντ, ελέγχω αρχικά το ρουλεμάν τροχού και μετά ψάχνουμε για κάποιο καρφί αλλά ..τίποτα. Μετράω πίεση με τον μετρητή ...και δε δείχνει καθόλου!

Βγάζουμε λοιπόν τον τροχό, ξεμοντάρουμε το λάστιχο όσο είναι ακόμη ζεστό, βγάζουμε τη σαμπρέλα και τη βλέπουμε διαλυμένη, προφανώς απο αστοχία υλικου! Να πώ οτι όταν άλλαξα το λαστιχο πριν φύγουμε, βρήκαμε τη σαμπρέλα νάχει λίγη σκουριά στη βαλβίδα και ο λαστιχάς με συμβούλεψε να την αλλάξω. Εβαλε Kenda που είναι επώνυμη μάρκα αλλά δυστυχώς διαλύθηκε. Και επειδή η πίσω ζάντα του CRF1000 έχει αυλάκια στις άκρες όπως αυτές των tubeless, το λάστιχο δεν ξεζαντάρισε στα 130χμω ώστε να δημιουργήσει αστάθεια όπως μούχει συμβεί άλλη φορά στο παρελθον με άλλο μηχανάκι, οπότε δεν έγινε αμέσως φανερό οτι το πρόβλημα ήτανε σκασμένο λάστιχο.

Το βάλσιμο ήτανε σαφώς πιο δύσκολο, οπως ξέρουν οσοι τόχουν κάνει σε 150άρι πίσω λάστιχο στην άκρη του δρόμου. Mετά απο αρκετή προσπάθεια βάλαμε την εφεδρική σαμπρέλα και ζαντάραμε το λάστιχο, με τον ιδρώτα να στάζει τικ-τικ-τικ. Αυτά με συνθήκες 35’C κάτω απο τον ήλιο και με δίδυμες νταλίκες να περνάνε απο τη δεξιά λωρίδα στα 2-3 μέτρα και να μας ταρακουνάνε με το ρεύμα αέρα που προκαλούσανε. “Στις εθνικές των φορτηγών με τα ψυγεία” που λέει και το άσμα, αλλά οχι τόσο ποιητικά στη συγκεκριμένη περίπτωση! Τη διαλυμένη σαμπρέλα την πήραμε φυσικά μαζί μας για ανακύκλωση παρά το γεγονός οτι στα δεξιά της μπαριέρας το έδαφος ήτανε γεμάτο με μη αυτο-αποδομούμενα σκουπίδια οπως και στην Ελλάδα και χειρότερα – πλαστικά μπουκάλια, σακούλες κλπ κλπ

Εδώ έχουμε μόλις ζαντάρει το λάστιχο και ανεβάζουμε πίεση με το κομπρεσεράκι για να πατήσει στα αυλάκια της ζάντας ενώ ο Κώστας κοιτάει μηνύματα καθώς τον ψάχνουν απο τη δουλειά – τον πήρανε και τηλ όσο δουλεύαμε στο λάστιχο!!

Και τελικά εδώ ο τροχός μονταρισμένος πάνω στο μηχανάκι και ...ready to go μετά απο καθυστέρηση πάνω από μιά ώρα, καθώς αφού τελειώσαμε έπρεπε να ξεϊδρώσουμε και να πάρουμε ανάσες.

Να αναφέρω επίσης οτι ενόσο προσπαθούσαμε να ζαντάρουμε τον τροχό, σταματάει πίσω μας μηχανάκι no name, όπως τα περισσοτερα στην Τουρκία, και ο τύπος μας λέει διάφορα στα τουρκικά. Σκεφτομαι “ισως είναι μηχανικός, ξέρει και θέλει να μας βοηθήσει με το λαστιχο” - ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται!! Αλλά τελικά απλά μας δίνει ενα energy drink τύπου red bull το οποίο εγώ κατέβασα μονορούφι, ενα χυμό βύσσινο long life και ένα κέϊκ, και πάλι respect λοιπόν! Τον ευχαριστούμε/χαιρετούμε και ξανασυγκεντρωνόμαστε στο να ζαντάρουμε το λάστιχο.

Στην επόμενη φωτό ο χυμός βύσσινο και το κέϊκ στη μπαγκαζιέρα του Κώστα, αυτά τα τιμήσαμε εν καιρώ καθώς δεν μείναμε εκει για ώρες, όπως θα μέναμε αν περιμέναμε οδική (που εννοείται δεν είχαμε - και δεν είναι εύκολο νάχει κανείς στην Τουρκία).

Στον πρώτο σταθμό ανεφοδιασμού σταματάμε για να πλυθούμε και να ανασυνταχτούμε. Στην επόμενη φωτό τα χέρια μου όπως ήτανε αφού τα είχα “καθαρίσει”για ώρα με wipes για να βάλω τα γάντια, πριν το πλύσιμο στο σταθμό.

Φτάσαμε τελικά στο ξενοδοχείο λίγο πριν τις 9μμ, όντας ακριβώς εννέα ώρες στο δρόμο και έχοντας οδηγήσει περίπου ένα δίωρο στο σκοτάδι. Oχι οτι καλύτερο στους επαρχιακούς δρόμους της Τουρκίας - ο σχετικά καινούργιος αυτοκινητόδρομος είχε τελειώσει κάπου μετά το Denizli.

Εδώ ενα απο τα φημισμένα τζαμιά της Konya και στην επόμενη το τζαμί μέσα στο Μουσείο Mevlana, το οποίο αξίζει επίσκεψη για την οποία κάποιος πρέπει να μείνει τουλάχιστο μισή μέρα στην Konya. Εγω το είχα επισκεφτεί το 2015 με τον Λευτέρη-Leon και πάλι το 2016 με τη συμβία. Πληροφοριακά η Konya είναι η “θρησκευτική πρωτεύουσα” της Τουρκίας.

Εδώ μια δεύτερη/διαφορετική φωτό του πρώτου τζαμιού και στην επόμενη ο Κώστας μπροστά στα τζαμιά της Konya.

Cheer up mate, αύριο θάχουμε πιο εύκολη μέρα!

Αφού περπατήσαμε αρκετά το ιστορικό κέντρο της Konya, καθήσαμε σχετικά αργά για φαγητό (κατα τις 10:30). Παραγγειλαμε περισσότερα απ’όσα θάπρεπε, Pide και σαλάτα για αρχή και απο ½ κιλό αργοψημένου αρνιού για κυρίως πιάτο, το οποίο ήτανε λουκούμι Αλλά αλκοόλ μηδέν στην Ερντογανική Τουρκία, εκτός απο τις άκρως τουριστικές περιοχές ή τα δυτικά παράλια.

Και το χειρότερο: πληρώσαμε με το που έκλεινε το μαγαζί λίγο πριν τις 12 και του ζητήσαμε να πληρώσουμε ξεχωριστά μισά-μισά. Ο τύπος tried his luck και μας έδωσε να πληρώσουμε το ιδιο ποσό και τους δύο, το οποίο εμείς όπως είμαστε κατακουρασμένοι δεν ελέγξαμε, ούτε καν ζητήσαμε τον αναλυτικό λογαριασμό τον οποίο μας είχε απλά δείξει (και βέβαια ούτε λέξη αγγλικά) Καταλάβαμε οτι είχαμε πληρώσει τα διπλά μόνο όταν ηρθανε τα email απο τις τράπεζες αλλά το μαγαζί είχε ήδη κλείσει και την επόμενη έπρεπε να φύγουμε πρωί. Απο τότε προσέχαμε πολύ τι πληρώναμε αλλά προσοχή στην Τουρκία γιατί κάποιοι είναι μπαγαπόντηδες, κάτι παρόμοιο είχε αναφέρει και ο gior-gos στο ταξιδιωτικό του.


Χιλιόμετρα ημέρας 700, αυτοκινητόδρομος απο Τσεσμέ μέχρι μετά το Denizli και μετά Α-road και επαρχιακός μέχρι την Konya. Οδηγήσαμε τις τελευταίες δύο ώρες νύχτα κυρίως λόγω της καθυστέρησης με το λάστιχο και επίσης λόγω της καθυστέρησης στον Τσεσμέ, όχι ότι καλύτερο στους επαρχιακούς δρόμους της Τουρκίας. Mείναμε στο πολύ καλό Selcuk Hotel (4άστερο) με υπόγειο γκαράζ και 55€ το κάθε δωμάτιο.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

 

[XLGeorge]

Day 2 Konya-Cappadocia - Κυριακή 14 Σεπτεμβρίου 2025

Η δεύτερη μέρα σχεδιάστηκε επί τούτου χαλαρή με μόνο ~250χμ μέχρι την Καππαδοκία και μισή μέρα περιήγησης/ξεκούρασης. Οι λόγοι δύο: Α. είμαστε και οι δύο στην τσίτα μέχρι το ξεκίνημα του ταξιδιού και χρειαζόμαστε μια ανάσα και B. η Καππαδοκία, αν και τουριστικό μέρος, είναι τόσο εντυπωσιακή που αξίζει πάντα μια επισκεψη.

Ξεκινώντας το πρωί από την Konya δεν βάζουμε βενζίνη μέσα στην πόλη, πιστεύοντας οτι θα βρούμε μόλις πιάσουμε την εθνική λίγο πιο έξω. Πληροφοριακά, εγώ είμουνα με ρεζέρβα αρκετά πριν την Konya ενώ ο Κώστας με το μεγαλύτερο 30άλιτρο ρεζερβουάρ είχε ακόμη βενζίνη. Λοιπόν, κάποια βενζινάδικα που δείχνει το GPS είναι κλειστά, κάποια είναι απο την άλλη πλευρά του δρόμου που έχει μπαριέρα στη μέση και αρχίζω να πανικοβάλομαι Τελικά βρίσκουμε ενα βενζινάδικο απο την άλλη μεριά αλλά ευτυχώς φαίνεται γέφυρα πιο κάτω, οπότε κάνουμε αναστροφή, βάζουμε βενζίνη και μετά άλλη αναστροφή σε γέφυρα πιο πριν, δηλ κάνουμε καμιά 10ριά χμ επιπλέον. Πληροφοριακά, έβαλα 18.8λτ που σημαίνει οτι είχα ακόμη μόνο 1λτ στο τεπόζιτο. Διδαγμα: δεν αφήνουμε ποτέ τον ανεφοδιασμό για αργότερα όταν δεν είμαστε σίγουροι οτι έχει σχετικά κοντά.

Πρώτη στάση στο Sultanhani όπου σταματάγανε τα καραβάνια που ταξιδεύανε στο δρόμο του μεταξιού απο/προς την ανατολή. Το 2016 που είχαμε επίσης σταματήσει με τη συμβία φαινότανε απ’το δρόμο. Τώρα όμως που η πόλη έχει μεγαλώσει δεν φαινότανε, χρειάστηκε να το βάλουμε στο GPS για να μην το ψάχνουμε. Και όπως το βάζαμε στο GPS, τσακίσαμε και το κέϊκ που μας είχε δώσει ο φίλτατος Τούρκος ενόσο επισκευάζαμε το λάστιχο Εδώ μόλις έχουμε φτάσει στο Sultanhani, Κώστας και μηχανάκια.

Η εσωτερική αυλή και οι δύο ταξιδιώτες.

Εσωτερικό δωμάτιο με χαλιά για προσκύνημα σε δυο προοπτικές, με XLG στη δεύτερη.

Συνεχίζουμε λοιπόν και φτάνουμε στην Καππαδοκία, η πρώτη μαγική θέα του βράχου της Uchishar

Τρεις views της περιοχής του Goreme απο ψηλά, στην τρίτη φαίνεται καλύτερα και το Goreme κάτω αριστερά.

Αφου τακτοποιούμαστε στο φανταστικό ξενοδοχείο και ξεκουραζόμαστε, ανεβαίνουμε αργότερα με τα πόδια στο κλασσικό viewpoint για να θαυμάσουμε το Goreme στο ηλιοβασίλεμα και αργότερα στο λυκόφως. Ηλιοβασίλεμα view #1.

Ηλιοβασίλεμα views #2 & #3, στο βάθος ο βράχος της Uchishar.

Λυκόφως views #1 & #2.

Early night view.

Και το επόμενο πρωί ο Κώστας ξύπνησε στις 6:30 για να δει τα περίφημα αερόστατα της Καππαδοκίας, εγώ είχα ανέβει το 2016 με τη συμβία.

Στην Καππαδοκία υπάρχουν πολλά να δει και να κάνει κάποιος αλλά χρειάζονται δυο διανυκτερεύσεις, οπως είχαμε κάνει το 2015 με τον Λευτέρη-Leon και το 2016 με τη συμβία. Εκτός απο περιήγηση σε Goreme και Uchishar, κάτι που σίγουρα αξίζει είναι επίσκεψη της Ilhara Valley. Επίσης και η επίσκεψη της υπόγειας πόλης στο Kaymakli, αν και δε συνιστάται σε όσους πάσχουν απο κλειστοφοβία ή απλά έχουν πολυ μεγάλες διαστάσεις. Η Καππαδοκία είναι απλά μαγική και δεν την χορταίνει κανείς παρά το γεγονός ότι είναι πολύ τουριστική. Τρίτη φορά για μένα / πρώτη φορά για τον Κώστα και το συναίσθημα είναι (πάντα) φανταστικό!


Φάγαμε στο εξαιρετικό εστιατόριο Sakli Konak στην Uchishar την τοπική σπεσιαλιτέ μοσχαριού μαγειρεμένου για ώρες σε πήλινο σκεύος το οποίο σπάνε μπροστά σου κατα το σερβίρισμα. Και βέβαια το συνοδεψαμε με εξαιρετικό κόκκινο κρασί που υπάρχει/σερβίρεται στην Καππαδοκία καθώς είναι τουριστική περιοχή. Το συγκεκριμένο εστιατόριο μας το σύστησε Τούρκος δεύτερης γενιάς που έχει γεννηθεί στη Γερμανία και έκανε διακοπές στην περιοχή, με τον οποίο πιάσαμε εκτενή κουβέντα για ώρα ενώ χαζεύαμε το ηλιοβασίλεμα, σιγοπίνοντας και οι τρεις απο μια Efes Pilsen.

Χιλιόμετρα ημέρας μόνο 250 Konya-Sultanhani-Goreme. Μείναμε στο εξαιρετικό boutique hotel Elite Stone (4άστερο) που ειχε και gourmet πρωϊνό με 55€ το κάθε δωμάτιο και παρκάραμε τις μηχανές μπροστά στη ρεσεψιόν διπλοκλειδωμένες μαζί. Την επόμενη μέρα αρχίζει ουσιαστικά το ταξίδι, καθώς θα μπούμε στη Βαθειά Ανατολία / Deep Anatolia.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

 

[XLGeorge]

Day 3 Cappadocia-Erzincan via Karanlik/Dark Canyon -
Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου 2025

Η τρίτη μέρα ήτανε επίσης απαιτητική από πλευράς χιλιομέτρων και η πρώτη στα βάθη της Ανατολίας. Δέκα χρόνια πριν, το καλοκάιρι του 2015, είχαμε φτάσει με τον Λευτέρη-Leon μέχρι περίπου 100χμ μετά την Καισάρεια/Kayseri και είχαμε δει το τοπίο να αλλάζει δραματικά: πιο ξερό με λιγότερη βλάστηση, μεγάλα υψίπεδα και γαλανό ουρανό χωρίς καθόλου σύννεφα καθώς το κλίμα είναι ξερό χωρίς υγρασία. Τα ίδια είδαμε και φέτος με τον Κώστα αλλά σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα καθώς μπήκαμε πολύ πιο βαθειά στην Ανατολία και ανεβήκαμε σε μεγαλύτερα υψόμετρα.

Η διαδρομή σχεδιάστηκε ώστε να μας βγάλει στο Karanlik/Dark Canyon απο τη βόρεια είσοδο ώστε να το κάνουμε με νότια κατεύθυνση μέχρι το Kemaliye και μετά απο κει να συνεχίσουμε πάλι βόρεια μέχρι το Erzincan (προφέρεται Ερζιντσάν) το οποίο βόλευε ώστε την επόμενη μέρα να κάνουμε τον D915, να δούμε τη λίμνη Uzungol και περάσουμε τα σύνορα Τουρκίας-Γεωργίας προς το Batumi. Προβλεπόμενα χιλιόμετρα ημέρας 650 απο τα οποία τα 20χμ χώμα στο Karanlik Canyon δίπλα στον Ευφράτη.

Λίγο μετά την Καισάρεια συναντήσαμε και το πρώτο κομβόϋ μεγάλων μηχανών στο ταξίδι: ενα VStrom 1000, ένα Varadero και ένα Αφρικα 750 με ρουμάνικες πινακίδες. Χαιρετήσαμε, προσπεράσαμε και φύγαμε προς τα υψίπεδα της Ανατολίας. Πρώτη στάση σε μια λίμνη που συναντήσαμε.

Στο υψίπεδο που οδηγούμε τώρα τα τοπία είναι όπως στην επόμενη φωτό, και ούτε ένα συννεφάκι στον ουρανό.

Σε κάποια φάση μετά από αρκετά χμ κατεβήκαμε πιο χαμηλά και πλησιάζοντας την περιοχή προς το Σκοτεινό Φαράγι βρήκαμε μια μικρή πόλη όπου σταματήσαμε σε μια σκιά για να βάλουμε την πινέζα της βόρειας εισόδου του φαραγγιού στο GPS. Να αναφέρω εδώ οτι αυτή η βόρεια είσοδος δεν είναι εύκολο να βρεθεί σε εναν δαίδαλο τοπικών δρόμων και να ευχαριστήσω και πάλι τον Γιάννη-Wheelboy (administrator στο motoparea.gr) που μας είχε δώσει το ακριβές σημείο για το πως θα τη βρούμε, tnx κι’απο δω Γιάννη!

Και αφού κάναμε ακόμη και κάμποσο χώμα σε ένα άγριο και περίεργο τοπίο, φτάσαμε τελικά στην βόρεια είσοδο του φαραγγιού δίπλα στον Ευφράτη.

Οι πρώτες εικόνες του φαραγγιού επιβεβαιώνουν ότι άξιζε την παράκαμψη για την επίσκεψη/διάσχιση.

Η διαδρομή έχει σκαμένα τούνελ στον βράχο δίπλα στον Ευφράτη που εδώ είναι στις αρχές του και είναι σχετικά "μικρός".

Αξίζει να αφιερώσει κανείς κάποιο χρόνο εδώ, και σε αρκετά σημεία σταματήσαμε για να χαζέψουμε το τοπίο

Και δυό φωτό για Χόνδα και Ντουκάτι adventure advertising campaigns αντίστοιχα

Μετά από τα περίπου 16χμ του φαραγγιού, πλησιάζουμε την έξοδο.

Στην νότια έξοδο/είσοδο υπάρχει γέφυρα τύπου Bailey που οδηγεί στον ασφαλτόδρομο βόρεια ενώ συνεχίζοντας νότια, δυό χιλιόμετρα πιο κάτω είναι το Kemaliye (μόλις φαίνονται κάποια σπίτια στη φωτό). Να αναφέρω επίσης οτι ένας άλλος τρόπος για να κάνει κάποιος το φαράγγι είναι απο νότια απο το Kemaliye, αλλά αυτό δεν βολεύει αν έρχεται κανείς απο βόρεια και ανατολικά, πχ απο Σεβάστεια/Sivas ή από πιο μακριά απο Καππαδοκία όπως εμείς. Επίσης αν γίνει απο νότο προς βορρά, θα πρέπει να το κάνει κάποιος και ανάποδα/πίσω καθώς η διαδρομή προς τον Πόντο είναι προσβάσιμη απο τη γέφυρα στην νότια είσοδο του φαραγγιού.

Στο τέλος του φαραγγιού ο Κώστας περίμενε στη γέφυρα κι’εγώ πήγα στο Kemaliye (ένα μικρό χωριό) να βάλω λίγα λίτρα βενζίνη για να με βγάλει μέχρι το Erzincan όπου θα γεμίζαμε μαζί καθώς είχα μόλις γυρίσει ρεζέρβα - προηγουμένως είχαμε γεμίσει μαζί κοντά στην Καισάρεια.

Κακή ιδέα όπως αποδείχτηκε αμέσως μετά. Ανεβαίνοντας κάτι ανηφόρες με ωραία στροφιλίκια σε εντυπωσιακό τοπίο λίγο μετα το Kemaliye, το Αφρικα άρχισε να λοξυγγιάζει, μετά απο λίγο συνήλθε και μετά ξανάρχισε ακόμα χειρότερα και δεν ανέβαζε στροφές πάνω απο 3500-4000! Στην αρχή πανικοβλήθηκα αλλά επειδή τόχα ξαναδεί το έργο απο βενζίνη του κ@λου, έσβησα/ξανάναψα εν κινήσει και το μηχανάκι ανέβαζε πάλι στροφές, result! Οπως είχε γράψει κάποιος στο αμερικάνικο Αφρικα φόρουμ, μερικές φορές ίσως χρειαστεί και αποσύνδεση μπαταρίας για ενα 5άλεπτο για να κάνει reset η “μπερδεμένη” ECU. Ψιλομπέρδεψε ακόμη μερικές φορές με την κ@λοβενζίνη αλλά μετα συνήλθε μια και καλή Οταν τόπα στον Κώστα που με ρώτησε τι έπαιζε, μούπε "σκέψου νάχα βάλει τέτοια βενζίνη κι'εγώ στο δικό μου που είναι και μη μου άπτου"!

Κάναμε αρκετά χιλιόμετρα δίπλα στον Ευφράτη και μετά αρχίσαμε να ανεβαίνουμε υψομετρικά προς τα υψίπεδα του Erzincan. Οπως ο ήλιος χαμήλωνε τα τοπία ήτανε μαγικά.

Και στη δύση του ήλιου ακόμη πιο εντυπωσιακά με ροζ αποχρώσεις

Φτάσαμε στον προορισμό μας στο Erzincan στο τέλος της μέρας. Η πόλη δεν είχε κάτι το ιδιαίτερο, και το πρόβλημα ήτανε οτι δεν μίλαγε κανείς και πουθενά ούτε μια λέξη αγγλικά, μια τελείως μα τελείως μη τουριστική πόλη. Καταφέραμε να παραγγείλουμε με το ζόρι μερικές Lahmacun με διαφορετικά toppings (Λαχματζούν είναι η τουρκική “πίτσα”) σε ένα μαγαζί με τραπεζάκια έξω αλλά φυσικά ούτε λόγος για μπύρα. Τουλάχιστο φάγαμε αργότερα σε άλλο μαγαζί στην πλατεία ωραίους μπακλαβάδες με καπάκι παγωτό

Το Σκοτεινό Φαράγγι (Dark/Karanlik Canyon) αξίζει σίγουρα επίσκεψη αλλά είναι σχετικά έξω απο τη γραμμή Καππαδοκία-D915, και γι’αυτό το λόγο αναγκαστήκαμε να μείνουμε στο σχετικά άχρωμο Erzincan. Αν παραλείψει κανείς το Dark Canyon πηγαίνοντας προς Καύκασο, θα μπορούσε να μείνει και να επισκεφτεί την Σεβάστεια/Sivas για την οποία έχω διαβάσει θετικά σχόλια απο άλλους ταξιδευτές. Ετσι ομως προστίθενται άλλα 200χμ στη διαδρομή της επόμενης μέρας προς Batumi μέσω D915 οπότε θα μπορούσε να μείνει κανείς στην ωραία Ριζούντα/Rize.


Χιλιόμετρα ημέρας 650 απο τα οποία τα περίπου 20 χώμα και είμαστε στο δρόμο για περίπου 10 ώρες. Μείναμε στο Hotel Beyrut με 45€ το κάθε δωμάτιο, μέτριο συγκριτικά με τα πολύ ωραία ξενοδοχεία στα οποία είχαμε μείνει στην Konya και ειδικά στο Goreme. Ούτε αυτό είχε παρκιγκ, όπως και στο Goreme, οπότε και πάλι διπλοκλειδώσαμε τα μηχανάκια το ένα με τ’άλλο μπροστά στη ρεσεψιόν.

 

[XLGeorge]

Day 4 Erzincan-Batumi via D915 - Τρίτη 16 Σεπτεμβρίου 2025

Η επόμενη μέρα είχε ευτυχώς λιγότερα χιλιόμετρα, "μόνο" 400 συνολικά μέχρι το Batumi της Γεωργίας αλλά με πέρασμα συνόρων τα οποία πολλές φορές επιφέρουν καθυστερήσεις. Πόσο μάλιστα αυτή τη φορά που το πέρασμα δεν πήγε και τόσο καλά... Και βέβαια γύρω στα 30 απο αυτά τα χιλιόμετρα ήτανε το χωμάτινο πέρασμα του φημισμένου D915 στις Ποντιακές Αλπεις απο νότο προς βορρά, δηλ προς τον Εύξεινο Πόντο και τη Ριζούντα/Rize. Ο καιρός συνέχιζε να είναι εξαιρετικός στην Τουρκία, ακόμα και στα βουνά του Πόντου που συχνά έχουν βροχές, αλλά η πρόγνωση έδινε βροχή για το Batumi αργά το βραδυ.

Ξεκινώντας απο το Erzincan, τα τοπία στα υψίπεδα είναι πάντα φανταστικά, σταματήσαμε κάπου να χαζέψουμε μια λίμνη απο μακριά.

Περάσαμε το Bayburt έχοντας πιάσει πια τον D915, ο οποίος αρχικά είναι ασφάλτινος, και λιγο μετά αρχίσαμε να ανεβαίνουμε απο μια πολύ ωραία διαδρομή με στροφιλίκια μέχρι ένα σημείο όπου δεξιά πάει για τη λίμνη Uzungol απο άσφαλτο ενώ αριστερά ο D915 συνεχίζει χωμάτινος.

Εδω έχουμε φτάσει πια στο πιο ψηλό διάσελο και πριν αρχίσουμε να κατεβαίνουμε σταματήσαμε για να βγάλουμε πιέσεις.

Ο δρόμος αρχικά κατεβαίνει χαμηλότερα και μετά ξανανεβαίνει για να συνεχίσει να κατεβαίνει τις 13 συνολικά φουρκέτες που του έχουν δώσει το προσωνύμιο “ένας απο τους πιο επικίνδυνους δρόμους στον κόσμο”. Θα κατεβούμε τις στροφές που φαίνονται αριστερά και μετά θα συνεχίσουμε τον δρόμο κάτω-δεξιά αφού περάσουμε ενα απέναντι απο μια μικρή γέφυρα. Η φωτό έχει προσανατολισμό απο ανατολή προς δύση.

Μερικές ακόμη φωτό κατεβαίνοντας τον D915

Πιο χαμηλά πέτυχα μια παρέα ντόπιων αντβεντσουράδων απο την Τραπεζούντα, τους έπιασα κουβέντα και έβγαλα και φωτό. Με ρωτήσανε μάλιστα τι λάστιχα φόραγα καθώς σχεδόν όλοι αυτοί ήτανε με 80-20 ή 90-10, που είναι βέβαια μια χαρά για τέτοιο δρόμο.

Τελικά πριν το τέλος του χώματος βρήκαμε τη γνωστή καντίνα και πιάσαμε κουβέντα με τον ιδιοκτήτη που μένει μόνιμα εκεί και έχει εμφανιστεί σε αρκετά youtube βίντεο αναβατών που έχουν κάνει τον D915. Κουβέντα που λέει ο λόγος, λίγες λέξεις με μίξη αγγλικών, ελληνικών και ελάχιστων τουρκικών. Και καθώς είναι οπαδός της Trabzonspor, όταν η κουβέντα ήρθε στο ποδόσφαιρο ανέκραξε “Μπακασέτας, Μπακασέτας!!” καθώς ο τελευταίος τους οδήγησε στο να ξαναπάρουν το πρωτάθλημα το 2021-22 μετά απο πολλά χρόνια.

Εκεί μπορεί να φάει κανείς αλλά εμείς απλά θέλαμε ενα τουρκικό τσάϊ, έλα όμως που δεν είχαμε καθόλου τουρκικές λίρες αλλά μόνο ευρώ. Και μάλιστα μόνο χαρτονομίσματα των 10€ ενω τα δύο τσάγια κάνανε 1.5€, οπότε ο τύπος μας τα κέρασε Την επόμενη φορά θα φροντίσουμε νάχουμε λίρες και να δώσουμε επιπλέον γενναίο tip. Βγάλαμε και μια αναμνηστική σέλφι πριν αναχωρήσουμε.

Επόμενη στάση στη λίμνη Uzungol, όπου φτάσαμε μετά απο στριφερή ανάβαση περίπου 15 χιλιομέτρων και καθώς είχαμε ακόμη χωμάτινες πιέσεις, του δώσαμε και κατάλαβε στρίβοντας “όλα κάτω”. Αλλά μόλις φτάσαμε ξενερώσαμε, μιλάμε για τρελή τουριστικοποίηση και σχετικά πολύ κόσμο ακόμη και καθημερινή μέσα Σεπτέμβρη!! Δεν μπορώ να φανταστώ τι γίνεται εκεί στην καρδιά της τουριστικής περιόδου Κάναμε το γύρο της λίμνης και σταματήσαμε για τους πρώτους καπουτσίνο και εσπρέσσο απο τότε που μπήκαμε στην Τουρκία, οπότε και μόνο γι’αυτό άξιζε η επισκεψη! Με το που τους ήπιαμε και χαζέψαμε λίγο, ξανανεβάσαμε πιέσεις και όπου φύγει-φύγει.

Απο κει και μετά καρυδώσαμε τα μηχανάκια για να φτάσουμε στα σύνορα της Γεωργίας. Καπου στον παραλιακό αυτοκινητόδρομο πετύχαμε και ενα δεύτερο κομβόϋ με μηχανές, ένα 1200 GS LC, ένα F800 GS Adventure, ένα F800 GS απλό και ένα CRF1000, όλες απο την Τσεχία. To 1200 ήτανε υπερ-καρα-φορτωμένο, τόσο όσο δεν έπαιρνε άλλο, και μας έκανε εντύπωση - λες και μετακόμιζε! Κρατήστε το αυτό.

Στα σύνορα της Τουρκίας μου ζητήσανε να πληρώσω οδικό πρόστιμο 55 τουρκικές λίρες, δηλ περίπου 1€!! Το οποίο είδα-κι-έπαθα να πληρώσω καθώς δεν παίρνανε κάρτες αλλά τελικά βρήκα άκρη. Μούκανε εντύπωση που δεν πλήρωσε και ο Κώστας αλλά φαντάστηκα οτι εμένα έπιασε η κάμερα που ήμουνα συνήθως μπροστά. Φτάσαμε λοιπόν στα σύνορα της Γεωργίας, κι’εκεί αρχίσανε τα όργανα.

Αρχικά στείλανε πίσω τον Κώστα στα τουρκικά σύνορα επειδή τελικά χρώσταγε κι’αυτός πρόστιμο 0.7€!! Και κάνανε τη δική μου είσοδο δύσκολη επειδή είχα παλιότερου τύπου ΗΒ/UK δίπλωμα σε χαρτί, δηλ όχι πλαστικοποιημένο. Πέρασα κανένα μισάωρο προσπαθώντας να εξηγήσω οτι αυτό το δίπλωμα είναι ακόμη νόμιμο σε όλη την Ευρώπη. Και ενώ εγώ τελικά πέρασα, έφτασε και ο Κώστας με τους Τσέχους και τους βάλανε όλους μαζι. Οι τρείς απο τους τέσσερεις Τσέχους είχανε άδειες σε όνομα εταιρείας και δεν τους αφήνανε με τίποτα να περάσουν, μόνο ο ένας με το F800 GS Adventure που ήτανε και ο “αρχηγός” της αποστολής είχε το μηχανάκι στο όνομα του κι’αυτός θα πέρναγε.

Αλλά πήρε η μπάλα και τον Κώστα μαζί μ’αυτούς και τον κρατήσανε εκεί πάνω απο μιάμιση ώρα Ενώ εγώ είχα περάσει και περίμενα απ’την Γεωργιανή πλευρά, ο Κώστας και οι Τσέχοι είχανε μπλέξει άσχημα στη νεκρή ζώνη. Μετά απο καμιά ώρα που περίμενα, μου φώναξε ο Κώστας απο τη νεκρή ζώνη να φύγω για το ξενοδοχείο στο Batumi γιατί δεν έβλεπε πότε θα ξεμπλέξει. Τελικά βέβαια τον αφήσανε και πέρασε οπότε ήρθε κι’αυτός στο ξενοδοχείο μιά ώρα αργότερα από μένα, αλλά έφαγε τρελή ταλαιπωρία και μάλιστα χωρίς λόγο!

Οταν δώσανε το ok στον Κώστα, οι Τσέχοι ήτανε ακόμη εκεί και οι τελωνειακοί ήτανε ανένδοτοι σχετικά με τις άδειες - ο Κώστας τους συμβούλεψε να απευθυνθούνε με τηλέφωνο στην πρεσβεία τους. Ο μόνος που αφήσανε με το ένα F800 Adventure είπε στον Κώστα οτι προορισμός τους ήτανε το Omalo στο Tusheti National Park στον ανατολικό Καύκασο (!!), μάλλον ανέφικτο καθώς όλοι φοράγανε 90-10 λάστιχα στην καλύτερη και το GS LC ήτανε τόσο φορτωμένο που και με τρακτερωτά εκει θάχε πρόβλημα! Δεν μάθαμε ποτέ τι έγινε, πάντως τις επόμενες 2 μέρες δεν είδαμε τα μηχανάκια στο δρόμο προς/απο το Tusheti, κρίμα γιατί είχανε κάνει τόσα χμ μέχρι εκεί γι’αυτόν τον προορισμό.

Στον σύντομο δρόμο απο σύνορα μέχρι Batumi είδαμε πολλά νερά στις άκρες, σημάδι ότι είχε βρέξει πολύ. Επίσης πήραμε μια πρώτη γεύση απο τις απίστευτες καγκουριές των ντόπιων οδηγών και οδηγήσαμε αμυντικά. Ο Κώστας έφτασε τελικά στο ξενοδοχείο λίγο πριν τις 9μμ και καθώς η πρόγνωση έδινε πολλές βροχές για την επόμενη μέρα, αποφασίσαμε να αναβάλουμε τη βραδυνή επίσκεψη στην πόλη - και βέβαια να “καψουμε” το φαγητό σε εστιατόριο. Αντ’αυτών, κάναμε σύσκεψη στις 10 στο φουαγιέ του ξενοδοχείου για να δούμε τι θα κάναμε την επόμενη μέρα. Μετα το τέλος της σύσκεψης γύρω στις 11, ο Κώστας βγήκε για δίωρο περπάτημα στην πόλη μέχρι το λιμάνι και τα μεταλλικά αγάλματα των Ali και Nino (δέτε φωτό). Εγω απο την άλλη εξερεύνησα για καμιά ώρα την περιοχή γύρω απο το ξενοδοχείο. Εννοείται οτι τη βγάλαμε και οι δύο με πρόχειρο φαγητό στο χέρι και top-up μπάρες απο τις προμήθειες.

Πλησιάζοντας το Batumi, εικόνα της πόλης στη δύση του ήλιου.

Νυχτερινή άποψη της πόλης, φωτό απο το διαδίκτυο.

Επισης νυχτερινή άποψη παρμένη με ταχύτητα πάνω απο τη μηχανή.

Και τελικά τα γνωστά μεταλλικά αγάλματα των Ali και Nino, πάντα σε νυχτερινή άποψη.

To Batumi είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Γεωργίας και έχει δει μια σχετικά “κιτσάτη” ανάπτυξη που θυμίζει Dubai και η οποία συνυπάρχει με εναν αέρα παλιάς Σοβιετίας. Είναι πολύ ζωντανή πόλη με μπαρ, εστιατόρια και ζωή το βράδυ και βέβαια με πάμπολλους κάγκουρες οδηγούς! Είναι δε μια καλή βάση για να ξεκινήσει κανείς να κάνει το Svaneti / Δυτικό Καύκασο. Εμένα δε με χάλασε, του Κώστα όμως δεν του άρεσε καθόλου. Παντως δεν θα επισκεπτόμουνα την πόλη επι τούτου, για παράδειγμα για ένα π/σ/κ με αεροπλάνο απο Αθήνα, ενω θα επισκεπτόμουνα την Τυφλίδα.

Χιλιόμετρα ημέρας 400 με 30 απο τα οποία χωμάτινα στον D915. Μείναμε στο απόλυτα φανταστικό New Wave Hotel (4άστερο αλλά θα μπορούσε νάναι 5άστερο) με υπόγειο γκαράζ και 52€ το κάθε δωμάτιο/σουίτα αλλά χωρίς πρωϊνό – απλά απίστευτη τιμή. Δε βάλαμε πρωϊνό επίτηδες για να φεύγαμε το επόμενο πρωί όσο πιο νωρίς γινότανε, ναι καλά...

Σημείωση: Στη Γεωργία οι μηχανές χρειάζονται ασφάλεια, η οποία βγαίνει πολυ εύκολα διαδικτυακά απο τον ιστότοπο CIC TPL. Και είναι καλό να βγει κανά δυό μέρες πριν ώστε να έχει λάβει ο ιδιοκτήτης το σχετικό email πριν μπει στη χώρα.


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...

 

[XLGeorge]

.

 

[XLGeorge]

Day 5 Batumi-Omalo via Abano Pass - Τετάρτη 17 Σεπτεμβρίου 2025

Είναι ο τίτλος της ημέρας σωστός??! Θα ρωτήσει κάποιος και θάχει απόλυτο δίκιο:
"Καλά, γιατί ξεκινήσατε να πάτε στο Abano Pass από το Batumi και όχι από την Τυφλίδα ή από κάπου εκεί που είναι πολύ πιο κοντά??" Oπως κάνουν όλοι άλλωστε. Το αρχικό πλάνο για την 5η μέρα ήτανε να ανέβουμε στον Δυτικό και ΟΧΙ στον Ανατολικό Καυκασο (δείτε χάρτη). Διαβάστε λοιπόν τι έπαιξε.

Ξεκινάμε την αφήγηση απ’το προηγούμενο βράδυ στις 10μμ στο φουαγιέ του καταπληκτικού New Wave Hotel στο Batumi. Το αρχικό πλάνο για την επόμενη μέρα ήτανε να κάνουμε το αριστερό/δυτικό κομμάτι του ανάποδου U του Svaneti με διανυκτέρευση στη Mestia. Αλλά βλέποντας τον καιρό σε διάφορα σάϊτ, έδινε φοβερές βροχές σε όλη τη δυτική Γεωργία για δυο τουλάχιστον μέρες με επίκεντρο το Svaneti, δηλ εκεί που θέλαμε να πάμε - και τις οποίες δεν αποφύγαμε όταν τελικά κάναμε το Svanteti, ειρήσθω εν παρόδω... Απο την άλλη, ο καιρός στην ανατολική Γεωργία και στο Tusheti έδειχνε σχετικά καλός αλλά η βροχή πήγαινε προς τα κει. Μάλιστα όσο κοιτάγαμε τον καιρό και συζητάγαμε το τι θα κάναμε, άρχισε να ρίχνει καλή βροχή και στο Batumi, για την οποία η πρόβλεψη ήτανε οτι θα σταμάταγε στις 6 το πρωι.

Εναποθέτοντας λοιπόν την εμπιστοσύνη μας στο ότι η πρόγνωση του καιρού ήτανε σωστή, πήραμε την εξης σχετικά παρακινδυνευμένη απόφαση:

• Θα προσπαθούσαμε απο το Batumi να φτάσουμε την επόμενη μέρα στο Omalo του Tusheti και θα κατεβαίναμε την μεθεπόμενη στην Τυφλίδα όπου η βροχή θα έφτανε προς το βράδυ. Δηλ στις επόμενες δυο μέρες θα κάναμε τον Ανατολικό Καύκασο.
• Μετά απο μια μέρα που θα μέναμε στην Τυφλίδα για ξεκούραση / επίσκεψη αλλά και για να κινηθεί ο βροχερός καιρός ανατολικά, μετά θα προσπαθούσαμε να φτάσουμε κατ’ευθείαν από την Τυφλίδα στη Mestia του Svaneti ώστε σε άλλες δυο μέρες να κάνουμε και τον Δυτικό Καύκασο.

Δηλαδή θα κάναμε τη Γεωργία/Καύκασο Χιαστί όπως φαίνεται στον πάνω χάρτη!!
Εξ'ου και ο δεύτερος τίτλος του ταξιδιωτικού ΓΕΩΡΓΙΑ/ΚΑΥΚΑΣΟΣ ΧΙΑΣΤΙ!

Το οποίο δεν είναι οτι καλύτερο καθώς το Batumi-Omalo είναι 500χμ σε σχέση με τα 200χμ του Τυφλίδα-Omalo και επίσης το Τυφλίδα-Mestia είναι 460χμ σε σχέση με τα 260χμ του Batumi-Mestia. Και όλος αυτός ο σχεδιασμός με την προϋποθεση ότι η πρόγνωση του καιρού ήτανε σωστή – που δεν ήτανε!! Και βέβαια δεν κλείσαμε κατάλυμα απο πριν στο Omalo επειδή δεν ξέραμε αν θα καταφέρναμε να φτάσουμε εκεί μέχρι το τέλος της μέρας.


Πέφτω λοιπόν για ύπνο στις 12:30 και βάζω το ξυπνητήρι στις 6:30 για να φύγουμε πριν τις 8 καθώς είχαμε 450 χιλιόμετρα να κάνουμε μέχρι να αρχίσει το χωμάτινο πέρασμα του Abano Pass, δηλ 50χμ δύσκολης διαδρομής λογω συνεχών βροχών τις τελευταίες μέρες (παρακολουθούσαμε τον καιρό ενόσο στην Τουρκία). Με το που σηκώνομαι παίρνω τηλ τον Κώστα γεμάτος ενέργεια αλλά ο Κώστας μου λέει άνοιξε κουρτίνες και δες τι γίνεται έξω - έριχνε του κερατά! Κατεβήκαμε στο φουαγιέ στις 8:30 και έριχνε ακόμη γερά αλλά το γύρισε σε ψιλόβροχο γύρω στις 9:30, οπότε τελικά φορτώσαμε τα μηχανάκια, βάλαμε αδιάβροχα και ξεκινήσαμε.

Ο δρόμος έξω απο το ξενοδοχείο ήτανε σε μεγάλη αρτηρία τριών λωρίδων ανα κατεύθυνση με νησίδα στη μέση και φανάρι στα 100μ. Φεύγει πρώτος ο Κώστας και σταματάει στην μεσαία λωρίδα στο κόκκινο. Εγω λίγο πίσω κάνω δεξιά για να βρεθώ δίπλα του στη δεξιά λωρίδα να μιλήσουμε. Εχω δει το αυτοκίνητο που έρχεται αλλά δε μπορω να φανταστώ ότι έρχεται με τόση ταχύτητα για να σταματήσει στο κόκκινο (τυπικός Γεωργιανός μεσήλικας κάγκουρας)!! Ακούω φρένα και το αριστερό φτερό του αυτοκινήτου κοπανάει τη δεξιά βαλίτσα μου! Εγω με τη σειρά μου κοπανάω την αριστερή βαλίτσα του Κώστα και πάρτους κάτω Ducati και Κώστα στην αριστερή λωρίδα, όπου ευτυχώς δεν ερχότανε άλλος κάγκουρας!! Είναι λοιπόν σχεδον 10 η ώρα, δηλ αρκετά αργά για το πλάνο της μέρας, ψιλοβρέχει, Ducati/Κώστας είναι ξάπλα μπροστά σε φανάρι σε κεντρικό δρόμο στο Batumi και το βράδυ θέλουμε να φτάσουμε στο Omalo του Tusheti. Καλά έχει πάει η μέρα μέχρι στιγμης...

Τέσπα, ευτυχώς δεν είχαμε κάποιο άλλο θέμα. Ξεκινήσαμε τελικά με την ψυχή στο στόμα στους γεμάτους δρόμους του Batumi που ήτανε για πατινάζ στο βρεγμένο αλλά ευτυχώς μετά απο κανένα μισάωρο το ψιλόβροχο σταμάτησε. Βγάλαμε τα αδιάβροχα πριν την εθνική καθως ο καιρός άνοιξε και μετά καρυδώσαμε τα μηχανάκια προς την Τυφλίδα, προσέχοντας βέβαια τις αγελάδες στην αριστερή λωρίδα που τρώγανε το χόρτο του μεσαίου διαζώματος, οι οποίες κάνουν τζάμπα δουλειά για την υπηρεσία αυτοκινητοδρόμων!

Αφήσαμε την εθνική πριν την Τυφλίδα και πήραμε για λίγο τον Ε117 / Military Road μέχρι πριν το Aranisi όπου στριψαμε ανατολικά. Εκει αποφασίσαμε να συμπληρώσουμε βενζίνη ισα να μας βγάλει μέχρι την επιστροφή απο το Tusheti ώστε να μην είμαστε “γεμάτοι” στα χώματα. Ο ηλικιωμένος βενζινάς “δεν το είχε”, τούπα να βάλει 10 λίτρα δείχνοντας με τα χέρια κι’αυτός έβαλε 14+, το + απ’έξω λούζοντας το ρεζερβουάρ με βενζίνη. Νερό έχεις? Οχι. Χαρτί? Οχι. Οπότε έριξα μισό λίτρο πόσιμο νερό απ’το thermos και χρησιμοποίησα κανα δυο χαρτομάντηλα για σκούπισμα. Ο Κώστας μετά απ’αυτό έγραψε στο κινητό πόσα λίτρα ήθελε και του τόδειξε δυό φορές, οπότε δεν είχε θέμα. Αλλά το “πλύσιμο” του ρεζερβουάρ με βενζίνη συνεχίστηκε και την επόμενη, read on.

Τελικά μετά απο πολύ ωραία διαδρομή για περίπου ακόμη 150χμ, φτάσαμε στο Pshaveli όπου ο δρόμος ήτανε σχεδόν βομβαρδισμένος καθώς τον φτιάχνανε και τελικά στο φαράγγι που ανεβάζει προς το Abano Pass. Ο δρόμος γίνεται αρχικά πατημένος χωματόδρομος και ανεβαίνει σιγά-σιγά υψομετρικά. Αλλά μετά απο μόλις 4-5χμ, βλέπουμε αυτό: κατολίσθηση που έχει φράξει το δρόμο και μια μπουλντόζα να δουλεύει πυρετωδώς να τον ανοίξει. Φτάσαμε εκεί λιγο πριν τις 4μμ και χάσαμε μια ώρα περιμένοντας ν’ανοίξει ο δρόμος, όντας σε αναμένα κάρβουνα καθώς θα νύχτωνε γύρω στις 7:30 και είχαμε άλλα 45χμ να κάνουμε μέχρι το Omalo, μην ξέροντας τι θα βρούμε πιο πάνω.

Ξεκινήσαμε τελικά γύρω στις 5 έχοντας κατεβάσει πιέσεις και μετά απο λίγο αρχίσανε τα δύσκολα Ανηφορικά πέταλα με λάσπη, πέτρες και διαμήκη λούκια, νερά να τρέχουν παντού και ο δρόμος αρκετά χαλασμένος απο τις συνεχείς βροχές, τόσο που ήθελε διάλεγμα γραμμής και ανοιχτό γκάζι, κάτι όχι προφανές για βαριά και φορτωμένα μηχανάκια – εκεί δεν έχουμε φωτό γιατί κοιτάγαμε απλά να περάσουμε. Το πόσο δύσκολο ήτανε αυτό το κομμάτι τόχει αναφέρει και ο Σταμάτης sfera στο ταξιδιωτικό του. Και μάλιστα εκεί είχε και μια πτώση ο gior-gos στο δικό του ταξιδιωτικό. Εκεί κάπου σκεφτήκαμε και οι δύο οτι αν ο δρόμος συνέχιζε έτσι μέχρι το Omalo, με μεγάλη δυσκολία θα φτάναμε πάνω πριν μας πιάσει η νύχτα και "βγουν παγανιά οι λύκοι" Αλλά πιο ψηλά η διαδρομή καλυτέρεψε και τα τοπία ήτανε καταπληκτικά!

Ειχε βέβαια κάποια σημεία με νερά και κρυμένες πέτρες που θέλανε προσοχή.

Ανεβαίνοντας πιο ψηλά μπήκαμε μέσα στο σύννεφο/ομίχλη.

Τελικά φτάσαμε στο πιο ψηλό σημείο στο Abano Pass στα 2820μ όπου δεν υπήρχε ψυχή (συνήθως γίνεται χαμός εκεί) αλλά δεν είδαμε τη θέα λόγω ομίχλης. Είμαστε όμως τυχεροί στην επιστροφή την επόμενη μέρα καθώς είχε καθαρό καιρό και μπορέσαμε να απολαυσουμε τα τοπία του Καυκάσου.

Απο κει κατεβήκαμε πάλι χαμηλά σε ένα φαράγγι με ποτάμι. Στο κατεβασμα είχε σε ένα σημείο ένα μεγάλο ρέμα με πέτρες που χρειαζότανε αποφασιστικότητα και ανοιχτό γκάζι. Και κάτω στο φαράγγι ο δρόμος είχε πολλές λάσπες / “λασποδρόμιο” για αρκετό διαστημα, εδω είναι μάλλον που έπεσε ο Αλέξανδρος Juohmaru! (δεν ήθελε και πολύ σε τέτοιο τεραίν) και στράβωσε τον λεβιέ ταχυτήτων του 640. Μετά το φαράγγι ο δρόμος αρχισε να ξανανεβαίνει μέχρι τα 2000μ στο Omalo. Με το που φτάσαμε σκοτείνιαζε και διάλεξα κατα τύχη να σταματήσω δίπλα σε ενα ξενώνα στον οποίο οδήγαγε μια απότομη ανηφόρα. Κοιτάμε στο booking και βλέπουμε εξαιρετικές κριτικές. Ρωτάμε την οικοδέσποινα αν είχε δυο δωμάτια – ναι, φαγητό – ναι, να φέρουμε μέσα και τα μηχανάκια – και πάλι ναι. Result λοιπόν, και το Hostel Tishe αποδείχτηκε εξαιρετικό!

Εδω τα μηχανάκια στην αυλή του Hostel.

Το σαλόνι/τραπεζαρία.

Και το φοβερό δείπνο που είχε μια πολύ ωραία χορτόσουπα για αρχή, κάτι σαν μπριάμ για συνέχεια, καροτοσαλάτα με σως σκόρδου και μουστάρδας (πολύ ωραία), κλασσική αγγουρο-ντομάτα και το παραδοσιακό γεωργιανό Khinkali αλλά τηγανισμένο μετά το βράσιμο, απλά εξαιρετικό! Τα συνοδέψαμε με δύο ποτήρια ντόπιου κόκκινου κρασιού ο καθένας και κουβέντα στη ζεστασιά της σόμπας.

Τα δωμάτια δεν είχανε θέρμανση, μόνο η τραπεζαρία, οι τουαλέτες ήτανε κοινές και για τα ντουζ πέρναγε κανείς απο την εξωτερική βεράντα. Πρωτόλεια πράγματα αλλα παρ’όλα αυτά απολαύσαμε και με το παραπάνω τη διαμονή εκεί που παρέπεμπε σε σελίδες του παρελθόντος! Κόστος διαμονής στο Hostel Tishe γύρω στα 20€ το δωμάτιο.

Ο πάνω χάρτης δείχνει τη διαδρομή που τελικά κάναμε. Χιλιόμετρα ημέρας 500 από τα οποία τα 50 σχετικά απαιτητικό χώμα στο Abano Pass λόγω εποχής / βροχών. Ημαστε στο δρόμο για ακριβώς 10 ώρες, από τις 9:30 το πρωί υπό βροχή μέχρι τις 7 30μμ, ακριβώς την ώρα που νύχτωνε για τα καλά. Και δεν θα θέλαμε να οδηγήσουμε νύχτα σε τέτοιους δρόμους στο Tusheti. Να αναφέρω επίσης ότι δεν είδαμε ούτε ένα όχημα/άνθρωπο σ'αυτή την απαιτητική διαδρομή των 45χμ (μετά τη μπουλντόζα) και δεν είναι να την κάνει κάποιος μόνος του τέτοια ώρα και τέτοια εποχή. Oπως είπε χαρακτηριστικά ο Κώστας:
"Ανεβήκαμε και ...κλείσαμε την πόρτα του Tusheti!!"


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ...