Για αρχή χρόνια πολλά σε όλους !
Τώρα κάποιες σκέψεις ως lurker ο ίδιος γιατί προσωπικά και μετά από πολύ καιρό κατάλαβα πως το πιο πολύτιμο που έχεις στο λεγόμενο cyberspace είναι η εμπλοκή ( engagement ) που κάνεις με όποιο μέσο. Οπότε προτιμώ να την "δίνω" με φειδώ και όπου νομίζω πως πραγματικά αξίζει
Πάμε λοιπόν ....
Τα κριτήρια
Προ Internet η έλευσή του φάνταζε ως μια ευκαιρία να επικρατήσουν η ενημέρωση και η "ορθότερη σκέψη" σε όλον τον πλανήτη, νωρίς όμως οι βαθιά χωμένοι στις εξελίξεις κατάλαβαν πως τα πράγματα θα είναι διαφορετικά ( πολύ ενδιαφέρον έχει
αυτή η δημοσίευση μόλις το 1997 ) καθώς θα ερχόταν από την μια το γκρουπάρισμα αντιλήψεων που πρόσφατα θεωρούσαν τους εαυτούς τους μειοψηφικούς μαζί με τον βομβαρδισμό από πληροφορίες . Ειδικά το τελευταίο αν συνοπολογιστεί η ολοένα και περισσότερο διάβρωση των όποιον κριτηρίων σκέψεις τα φαινόμενα τα βλέπουμε. Δηλαδή όταν η κρίση μετατρέπεται σε ιεράρχηση (ranking, αστεράκια, το καλύτερο , χειρότερο κτλ ) ποσοτικοποιείται βίαια για να είναι γρηγορότερα αναγνώσιμη και συγκρίσιμη ξαφνικά τα ποιοτικά χαρακτηριστικά και οι διαφορές τους γίνονται δυσδιάκριτες. Κερασάκι σε όλο αυτό ? Οι ρυθμοί ζωής , όλα πρέπει να γίνονται γρήγορα άρα και οι συγκρίσεις και τα αποτελέσματα πρέπει να έρχονται σφαίρα , δεν υπάρχει χρόνος για αμφιβολία, σκέψη, θέση - αντίθεση - σύνθεση , συμπεράσματα παρά μόνο σκορ, αστεράκια , καλό κακό κοκ.
Οι κριτές
Δεν θυμάμαι ποιος είχε πει πως τα social media είναι η προσωπική μας τηλεόραση , όχι μόνο ως αντικατάσταση της κανονικής τηλεόρασης αλλά δείγμα τι "πρόγραμμα" θα εκπέμπαμε εμείς να είχαμε διαθέσιμο έναν τηλεοπτικό σταθμό . Οπότε όλη η φάση που περιέγραψα παραπάνω απλά διαχύθηκε και επειδή τα καφενεία βρίθουν με συγκρούσεις έτσι και το νέο ηλεκτρονικό καφενείο προκάλεσε τόσο engagement που οι διαφημιστικές έτριβαν τα χέρια τους γιατί απέκτησαν ως δια μαγείας τα "κοινά" που πλήρωναν μέχρι πρόσφατα για να έχουν πρόσβαση. Από την άλλη ξεχάσαμε και εμείς πως το να μας κουμαντάρουν άκριτα μόνο οι ειδικοί είναι ο ορισμός της γραφειοκρατίας που έγαφε και ο Webber στο "Η πολιτική ως επάγγελμα" τα παραδείγματα πόσο χάλια πήγε κι αυτό τα ξέρουμε όλοι δεν χρειάζεται να επεκταθώ. Οπότε τώρα τι κάνουμε ? Πως βγαίνουμε από αυτές τις συμπληγάδες ? Όπως και σε όλα τα πράγματα με πολύ προσωπικό κόπο, με κοινότητες που έχουμε χτίσει με τα χρόνια και με την ευθύνη των σκέψεων, λόγων και πράξεών μας. There is no easy way out. Το mental capacity που χρειάζεται σήμερα για να μάθεις αν ευσταθεί όντως η πιο απλή είδηση μέχρι το να βγάλεις τα δικά σου συμπεράσματα για κάποιο θέμα έχει γίνει δυσβάσταχτο με τους ρυθμούς ζωής μας και την εντεινόμενη "ισχύ" των "απόλυτων αληθειών" χθες το Google αύριο το ChatGPT κοκ. Οπότε όλοις μας κάποια στιγμή λέμε άι σιχτίρ δεν θα ρίξουμε τόσο κόπο, χρόνο και φαιά ουσία για κάτι και θα πάμε στο "προτεινόμενο". Πολλές φορές έχουμε πετάξει τόσο μακριά την παρατηρητικότητά μας που πιο πιθανόν είναι να κοιτάξουμε το κινητό να δούμε αν έξω βρέχει από ότι να βγάλουμε το κεφάλι μας έξω από το παράθυρο.
Και επειδή αυτές οι κουβέντες δεν τελειώνουν ποτέ προσωπικά ο μπουσουλάς μου είναι αυτό το μακρινό διαμαντάκι από 1976
