''Ποίηση και μοτοσυκλέτα''

[notakos600]

Jinxed...

''Κάθομαι στο παράθυρο και παρακολουθώ τον κόσμο να περνάει, νιώθοντας σαν ξένος σε μια ξένη χώρα, ανίκανος να σχετιστώ με τον έξω κόσμο, κι όμως μέσα μου, καίει η ίδια φωτιά που κάποτε πίστευε ότι θα μπορούσε να κατακτήσει τον κόσμο.
Και η πραγματική τραγωδία είναι ότι ο κόσμος παραμένει ακόμα, τόσο μακρινός και άπιαστος, ένα μέρος που δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω''.
Αλμπέρ Καμύ, «Η πτώση».

 

[notakos600]

Στη πλάτη ένα ρολόι...πάντα υπάρχει ένα ρολόι με την αβάσταχτη παρουσία του...τικ τακ τικ τακ.
Να σπρώχνουμε τα λεπτά, τις ώρες, τις μέρες, τους μήνες και τα χρόνια της ζωής μας...λες κι είναι βάρος, λες κι ανήκουν σε κάποιον άλλον.
Χρόνος που δεν υπήρξε ποτέ σε αυτό το απέραντο κοιμητήριο στιγμών και εικόνων που έμειναν όνειρα...έγιναν ''Πρέπει να πάω...κι εκεί...κι εκεί...παντού''. Μόνο να μπορέσω να πάω. Να ξεχάσει το κλειδί ο κλειδοκράτορας επάνω στο τραπεζάκι φεύγοντας...κι εγώ να το αρπάξω με κάποια πονηριά...και να τρέξω μακριά. Κάθε φορά το ίδιο συναίσθημα...όπως στη σκηνή στο τέλος, στο ''Εξπρές του μεσονυχτίου'' που τρέχει, ελεύθερος πια προς την ελευθερία.
Μόνο που αυτή εδώ που μιλάμε είναι πρόσκαιρη...ευκαιριακή ελευθερία.
Η ονειροπαγίδα του χρόνου, έξω από το κατώφλι ενός μυαλού, που προσπαθεί να μη κοιμηθεί ακούγοντας τις βολικές σειρήνες...''που να τρέχεις τώρα...''. P.H.

Ελάτη Αρκαδίας...

 

[notakos600]

Άδραξε τη μέρα...
Μια προστακτική που αδυνατεί να φυλακίσει στιγμές,
εγκεφαλικά μίγματα, χιλιάδες έγχρωμα εικονίδια ενός
εικονικού vew master.
Ισολογισμοί εμπειριών με έσοδα τις ηδονές της περιπλάνησης και
έξοδα τα κομμάτια της ψυχής σου που αφήνεις σε κάθε μέρος
που επισκέπτεσαι.
Το πλήρωμα του χρόνου δεν υπάρχει, είναι ένα κρυπτονόμισμα
που ανά πάσα στιγμή μπορεί να μηδενίσει και να μείνεις εσύ
αντιμέτωπος με το χάος.
Ένα χάος που προκαλείται από την ανικανότητα να προλάβεις να αδράξεις το απόλυτο.
Ηλιακό ρολόι αμείλικτο, σταθερά βιδωμένο στα ''πρέπει'' ενός χωροχρονικού συνεχούς που μας επιβάλλεται από τη στιγμή της γέννησης.
Πολιτικό-κοινωνικό-οικονομικό-θρησκευτικές Βίβλοι επιβίωσης σε έναν κόσμο που ''κλειδώνει'' κατά πως τον συμφέρει.
Ένας κόσμος που σε λίγο καιρό θα μειώσει ή και θα μηδενίσει τις αποδράσεις, επειδή έτσι απλά καίμε τη βενζίνη τους και μολύνουμε τα ρουθούνια τους.
Σε τέτοιες ανελεύθερες δεξαμενές σκέψεις, μπορείς απλά να πατήσεις τη μίζα και να ζήσεις...
Μπορείς απλά να περιπλανηθείς ισορροπώντας σε δυο τροχούς, να νιώσεις αυτό που δεν μπορούν να σου στερήσουν...την ελευθερία του μυαλού σου...P.H.

Πάρνωνας...

 

[notakos600]

Όλα είναι ένα παιχνίδι του μυαλού.
Αν δεν είναι, τότε κάτι δεν κάνεις καλά...

 

[notakos600]

Τα όνειρα των ποιητών έπεσαν
στα χωράφια του ήλιου.
Και στις άκρες τους φύτρωσαν
οι ροδιές της μνήμης.
Στα κλωνάρια τους τα πουλιά
έλεγαν τραγούδια για τις νύχτες,
που το φως τρυπώνει –μυστικά-
στις καρδιές των κοριτσιών
και φωτιές χαράς γεννά
στους δρόμους της ελευθερίας .
Χριστόφορος Τριάντης

 

[notakos600]

Παιδικότητα είναι να αναρωτιέσαι πού πάνε οι μελωδίες όταν κλείνει το ράδιο. Ενηλικίωση, να αναρωτιέσαι από πού έρχονται, γιατί κομμάτι σοβαρό της ευτυχίας είναι η πληρότητα, να μη θες να αποδείξεις ή να δείξεις τίποτα, απλά να ακούς τη μελωδία...

 

[notakos600]

''Χρυσά και κόκκινα και λίγα πράσινα φύλλα
στους δρόμους που χαράζει το φθινόπωρο.
Αλλαγές δεν θα βρεις, δεν υπάρχουν πολλές,
εκτός από αυτές που γίνονται μέσα σου.
Αυτές καθορίζουν πώς θα ’ναι η ζωή σου
τον χειμώνα που θα ’ρθει.''
Αλεξία Καλογεροπούλου

 

[notakos600]

Ὅ,τι βαθύτερο ἔκλεινα μέσα μου
κύλησε, ἔφυγε, ἁπλώθηκε ὅπως
τό λάδι στήν πέτρα, βρῆκε τό μέγα
σῶμα του, ἔσμιξε καί πάει γιά πάντα.
Τό φῶς δέν μαζεύεται.''

Νικηφόρος Βρεττάκος.

 

[notakos600]

Όσμωση συναισθημάτων
συνουσία χρωμάτων
αρωμάτων
στιγμών...

 

[Bulmont]

Όσμωση συναισθημάτων
συνουσία ...........
........εκτός προγράματος
αρχή του δράματος.........

Αυτό πιστεύω ταιριάζει και με την βλάβη στο στρώμα...........

 

[notakos600]

Να ταξιδέψεις πέρα από την θολή γραμμή του ορίζοντα,
να σε τυλίγει η θάλασσα, χωρίς να σε αγγίζει...

 

[notakos600]

Το μυστικό είναι να ξεκινάς με το πρώτο τραγούδι των πουλιών, όταν η καινούρια μέρα μόλις γεννιέται.
Να ξεγλιστρας μέσα από τα κανάλια της γκριζας πόλης, πριν χαθείς στους δρόμους της ελευθερίας.
Μικρές αποδράσεις που τρεφουν μια ψευδαίσθηση, ή μήπως αυτή η ίδια ψευδαίσθηση φιγουράρει σαν τη μόνη πραγματικότητα;
Απόλυτος έρωτας ο δρόμος και ο ήχος του κινητήρα, σαν μια ηλεκτρική κιθάρα που οι άκρες των χορδών της καταλήγουν σαν νευρικά ερεθίσματα σε έναν κενό, μέχρι αυτή τη στιγμή, εγκέφαλο.
Το έργο ξεκινά.
Γέρνεις αναπαυτικά στη πολυθρόνα της ύπαρξης σου και βυθίζεσαι μέσα του...

 

[Augotaraxos]

«Εθνική οδός τροχαίο καραμπόλα. Νεαρός μοτοσικλετιστής».

Μεταφέρω αυτούσια τα λόγια φίλου από το fb, για το πόνημα του Παντελή Μπουκάλα ''Είκοσι'':

«Μπήκα στον πειρασμό και έφτασε στα χέρια μου. Με την δέουσα κατάνυξη άρχισα να το διαβάζω διατηρώντας όσο μπορούσα την ψυχραιμία μου. Η κατάνυξη για δυο λόγους. Ο πρώτος για το περιεχόμενο που αφορά τον θάνατο του γιου του Σπύρου σε τροχαίο σε ηλικία είκοσι ετών και ο δεύτερος για το μέγεθος του συγγραφέα, ποιητή, δημοσιογράφου, ερευνητή κόσμημα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας. Τελικά βίωσα μια μοναδική εμπειρία. Ένα συγκλονιστικό ποιητικό έργο, βύθιση στον πόνο της απώλειας μέσα από Είκοσι αριθμημένα ποιήματα-όσα τα χρόνια του γιού του συγγραφέα- και τρία ανάριθμα. Ο ποιητής δεν καταφεύγει σε μελοδραματισμούς με στόχο την χειραγώγηση της προσοχής του αναγνώστη αλλά προσεγγίζει τη θλίψη με ύψιστη αξιοπρέπεια.
Τα ποιήματα αποτελούν θρύψαλα ενός βίου που κόπηκε το νήμα της ζωής στα είκοσι με γλώσσα κοφτερή σαν σακοράφα που τρυπάει λέξεις και συναισθήματα. Ένιωσα ένα σπαρακτικό χρονικό ανάχωμα στην λήθη όπου ο χρόνος ανεστάλη. Στο βιβλίο αποτυπώνεται επίσης η διαχρονική σκέψη, η ποιητική αισθητική του δημιουργού καθώς και η σχέση του με την παράδοση»

Και σχετικό άρθρο