Το 36ωρο έχει χτίσει έναν θρύλο, ο οποίος δικαιολογείται και όχι.
Τι εννοώ, πριν από 26 χρόνια τα μηχανάκια ήταν άλλα, ο εξοπλισμός ήταν άλλος, η νοοτροπία του κόσμου ήταν άλλη. Μιά μεγάλη βόλτα ήταν εκτός των δεδομένων και της μόδας της εποχής, τα μηχανάκια έβγαζαν ζημιές, τα λάστιχα δεν ήταν όπως σήμερα, οι εναλλαγές του καιρού είχαν δυσκολίες, η νύχτα το ίδιο. Πλέον τα έχουμε κάνει όλα εύκολα (και χαίρομαι πολύ για αυτό) οπότε το 36ωρο δεν είναι πρόκληση, ειδικά για ανθρώπους που "το έχουν" με τα χιλιόμετρα. Και ο λόγος που είπαμε πέρσι πάμε να το κάνουμε αντισυμβατικά, πράγμα που επαναλάβαμε φέτος, ήταν για να νιώσουμε και λίγο έξω από την ζώνη άνεσης. Η πιο ηλίθια καραμέλα της εποχής ή τέλος πάντων από τις πιο ηλίθιες αλλά κάπου έχει νόημα, να σπρώξεις λίγο τις αντοχές σου παραπέρα. Έχω δει εκκίνηση με παπιά κλπ 125άρια σε παλιά βίντεο, φέτος ένα τέτοιο μηχανάκι θα ήταν ακόμα στο δρόμο που λέει ο λόγος (σκεφτόμουν ότι θα είχε πλάκα συμμετοχή με κάτι τύπου new Monkey, αλλά δεν έχω τέτοιο και δεν θα αγόραζα ένα μόνο για την εκδήλωση).
Σε κανονικές συνθήκες δεν είμαι υποστηρικτής του "να πιέζεσαι" γιατί το "πιέζομαι" με το μηχανάκι συχνά οδηγεί στο ΕΚΑΒ, γεμάτα τα σόσιαλ με βίντεο. Όταν πάω μιά βόλτα βασικά θέλω να δω μέρη που δεν πάμε συνήθως, όχι να γνωρίσω τον παρατημένο εξοπλισμό των περιφερειακών νοσοκομείων. Οπότε δεν πιέζομαι, αλλά ΚΑΠΩΣ θέλω και λίγο καρύκευμα στην βόλτα και μιά που έχω ένα ψιχουλάκι εμπειρίας πια η βέσπα δίνει το "όχι ο πιο εύκολος τρόπος" της βόλτας, κλασικό σχήμα, φρένα με ABS, αντισπιν. Μπόνους το ότι το περιβάλλον το σηκώνει το "διαφορετικό" για πολλούς λόγους.
Το "κακό" με την βέσπα είναι η αυτονομία, μιά έκδοση adventure με πιο μεγάλες ρόδες (μπαίνουν 13άρες), μεγαλύτερη διαδρομή αναρτήσεων (φυσικά και υπάρχει πλήρως ρυθμιζόμενη), το νέο μπροστά ψαλίδι, κυρίως το πιο μεγάλο φρένο από την 310 του 2025 και πιο μεγάλο ντεπόζιτο (τουλάχιστον 50% πιο μεγάλο) θα τα εκτιμούσα. Επίσης ίσια σέλα (αυτό σκέφτομαι να το φτιάξω έτσι και αλλιώς αν βρω μιά φτηνή μεταχειρισμένη), δυστυχώς πιο ψηλό τιμόνι δύσκολο παζλ ακόμα και στα μοντέλα που δεν έχουν πλάστικό κάλυμμα τιμονιού, υπό σκέψη adventure προβολάκια, ίσως σε εμπρός σχάρα αντικειμένων, γιατί αν δεν είμαι με παρέα δεν βοηθάει το φως καθόλου σε θεοσκότεινο βουνό βράδι (τυπικό για όλα τα μηχανάκια χωρίς καλά φώτα κλίσης, ΟΚ). Τώρα βέβαια συζητάω για ironbutt adv project σε βέσπα, ξέρω, τι είπες ρε φίλε, η βέσπα είναι πιο ακριβή από το 450ΜΤ πια και όσο και να έχει μιά κουλτούρα modding τα λεφτά δεν φυτρώνουν σε δέντρα. Το μυαλό είναι περίεργο πράγμα αλλά θυμόμαστε όλοι μας ότι με ένα 10ρικο σχεδόν που θα πάει το πρότζεκτ με σημερινές τιμές, παίρνεις 800MTX και είσαι άρχοντας εντελώς στοκ.
Εκκίνηση από Καμένα Βούρλα. Η διαδρομή δεν είναι ακριβώς "πρωτότυπη" αλλά είναι όμορφη. Φτάνουμε Άγιο Γεώργιο και πάμε για Ρεντίνα (είχε παράκαμψη από χώμα, μισή ομάδα πήγε έτσι, οι άλλοι αλλιώς) και πέφτουμε σε ομίχλη, πιο χαλαρή σε μερικά σημεία και πυκνή σε άλλα. Παίρνουμε το "κρυφό" και ακολουθούμε διαδρομή που δεν έχω ξανακάνει, βγαίνουμε Βεργίνα όπου... μας περιμένει ζωγραφική σε τρία λεπτά ό,τι προλάβεις. Αφήνω ένα σχέδιο πεντάχρονου στο χαρτί και το υπόλοιπο της ημέρας δεν έχει κάτι αξιόλογο, εκτός από το άγχος μην μείνω γιατί η ώρα έχει περάσει και θέλουμε να προλάβουμε φαγητό. Τζάμπα τρέχαμε γιατί θα έπρεπε να κάτσουμε σε ταβέρνα, το φαγητό ήταν κακό ποιοτικά, τουλάχιστον φάγαμε τρίγωνα Ελενίδη. Η διαδρομή περνούσε μπροστά από το μαγαζί, ήταν αναγκαίο. Εννοείται ότι ο περισσότερος κόσμος δεν πήγε από την κανονική διαδρομή αλλά το έκοψαν όλο περιφερειακό και ΕΟ για Καλλιθέα, ένα ΣΕΔ έπρεπε να υπάρχει.
Κυριακή πρωί ξεκινάμε κεφάτοι, μένω από βενζίνη 200 μέτρα μετά την εκκίνηση αλλά έχω τον ασκό της GL από την ομαδική του φόρουμ. Ο γύρος του δεύτερου ποδιού τον οποίο τελευταία φορά έκανα στο advON με την Ελένη και τους Πήγασους, ανεβαίνουμε στο βουνό και παίρνουμε το "κρυφό" σκέλος και... χμ. Μεγάλη μέρα μπροστά μας τελικά. Στο βουνό ξεχωρίζει και η ήρα από το στάρι και δυστυχώς οι περίεργοι δεν λείπουν. Τι φάση το "σε κλείνω να μην με περάσεις"; Τι φάση το "δεν έχω καθρέφτες", τι φάση το "έχω άλογα και σε περνάω φίλερ με κάμποσα αλλά μετά κόβω και διατηρώ σταθερή απόσταση", η μαλακία πάει σύννεφο και ευτυχώς είναι το μόνο κομμάτι της ημέρας που κάναμε με άλλους. Ανακαλύπτουμε ότι στα Τέμπη χρεώνονται διόδια (και στην συνέχεια ανακαλύπτουμε ότι ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΠΡΟΣΤΙΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΛΙΑΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΟΔΟΥ, το τμήμα των Τεμπών και του Μαλιακού), η διαδρομή μας πάει από μέρη που δεν θυμάμαι να έχω περάσει πάλι, περνάμε έξω από τον Βόλο και φτάνουμε στο παιχνίδι της ημέρας, ένα οκτάρι που από κούραση και κρύο όλοι ζοριζόμαστε να βγάλουμε. Όλοι εκτός από τον νέο μας φίλο τον κ. Βασίλη από την Ικαρία, ο οποίος ξεμπέρδεψε με παιδιά και εγγόνια, πήρε ένα Vstrom 800 ασφάλτινο και είπε ότι θα κάνει τα όνειρά του για ταξίδια πραγματικότητα. ΠΟΛΥ γρήγορος όταν αφήνεται, μας κάνει την χάρη να συνταξιδέψουμε και δεν παραπονιέται ποτέ, εμείς το είχαμε σίγουρο ότι θα τα παρατήσει κάπου. Δεν ήξερε καν την φάση χάρτες τουλίπες κλπ, απλά του είπαν οι φίλοι του ότι το 36ωρο ειναι ωραίο και ηρθε! Εκεί που νομίζω ότι όλοι το σκεφτήκαμε για λίγο ήταν το "φεύγουμε για το τελευταίο σκέλος σχεδόν μεσάνυχτα και έχουμε πάνω από τρεις ώρες για τερματισμό". Δεν ξέραμε καν αν θα είναι κάποιος εκεί. Έχουμε μείνει τελευταίοι εμείς, μιά παρέα "πιτσιρίκια" νομίζω κάτω των 30 όλοι και ένα ζευγάρι με V7 που συναντιόμαστε αραιά στην διαδρομη και βρισκόμαστε πάλι στον τερματισμό μετά τις δύο το πρωί, λιωμένοι γιατί ξεκινήσαμε στις 8 το πρωί Κυριακής μεν, χαρούμενοι δε.
Βενζίνη και σπίτι, το τελευταίο κρύο της ημέρας στην Μαλακάσα με το βανάκι του 36ωρου παρέα.
Το φετινό ήταν "σκληρό" σε σχέση με τα προηγούμενα, αλλά
ήταν αυτό που έπρεπε να είναι το 36ωρο. Να πιέσει λίγο τις αντοχές του αναβάτη. Φέτος μάσησα μεγάλη μπουκιά αλλά την κατάπια, με μεγάλο ατού της άτυπης βοήθειας των άλλων. Η παρέα και το φιλικό σπρώξιμο και το πείραγμα σπάει τις κακές σκέψεις στο κεφάλι και η επικοινωνία αλλάζει εντελώς την βόλτα.
Σκηνικό στο τέλος της Κυριακής: Είμαι σε φάση "μένω/δεν μένω" στην Εθνική, μπαίνουμε σε βενζινάδικο και έχουν αφήσει οι υπεύθυνοι μία υπάλληλο στην βάρδια η οποία έχει πελαγώσει μόνη της. Περνάει κανένα 10 λεπτο και περιμένουμε χωρίς υπερβολή μιά ντουζίνα νοματαίοι αυτοκίνητα και μηχανάκια για καύσιμα, είναι μιά κυρία με την οικογένεια στο αυτοκίνητο που διαμαρτύρεται γιατί είναι 20+ λεπτά εκεί και ενώ καταλαβαίνω ότι δεν φταίει η υπάλληλος, η φάση είναι σουρεάλ και την ενόχληση που νιώθω από την κούραση, το κρύο, τον πόνο στα οπίσθια από την σέλα που δεν είναι για τόσες ώρες, δεν έχω μπαταρία στην επικοινωνία, δεν έχω μπαταρία στο τηλέφωνο, ΝΑ ΤΕΡΜΑΤΙΣΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ σε δυό ώρες χαράζει, θα τα "πληρώσει" όλα αυτή. Αφού έχω κατανοήσει την κατάσταση, έχω αποδεχτεί ότι δεν θα βγάλω άκρη και δεν μπορώ να κάνω ψύχραιμη διαχείριση, αποφασίζω ότι το σωστό είναι να απομακρυνθώ από το μέρος που προσθέτει στην ενόχληση. Πάω πιο κάτω σε ένα πάρκινγκ φορτηγών και βάζω βενζίνη από το GL δεύτερη φορά στην ημέρα, συνεχίζω και με βρίσκουν τα παιδιά κοντά στην Θήβα. Και εκεί καταλαβαίνω ότι βγήκα από το "comfort zone" γιατί σε πιο ξεκούραστη στιγμή θα καθόμουν να καλαμπουρίσω με το σουρεάλ της υπόθεσης.
Και του χρόνου να είμαστε καλά, ελπίζω σε κάτι εξίσου απαιτητικό. Το με τι μηχανάκι θα πάμε... Θα το δούμε.
ps
γράφτηκε στο φβ ότι υπήρχε και... δεύτερο κρυφό του Σαββάτου για όποιον έφτανε νωρίς στο ξενοδοχείο, δεν έχω ιδέα τι είναι αυτό και αν είναι σωστή πληροφορία.
Edit για την ώρα τερματισμού, με διόρθωσε το exif
