Σήμερα πραγματοποίησα κάτι το οποίο ανέβαλα συνέχεια βρίσκοντας δεκάδες δικαιολογίες.
Άλλες φορές δεν είχα κέφι, άλλες φορές δεν είχα χρόνο, άλλες φορές έδινα υποσχέσεις στον εαυτό μου -χρονικά προσδιορισμένες- τις οποίες "ξεχνούσα".
Όμως... τον περασμένο Δεκέμβριο έκλεισα πια τα 45... δεν χωρούσε άλλη αναβολή!
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
![](http://i375.photobucket.com/albums/oo191/stfmich/Diafora/1b2d28de-2996-4aec-9da4-d28ca546f637_zpsnb2wmgbk.jpg)
Ναι φίλοι μου, αφορά τον βασικό καρδιολογικό μας έλεγχο, δηλ. Triplex Καρδιάς & Αορτής και κυρίως Test Κοπώσεως!
Αφορμή στάθηκε ένα κείμενο που είχε ανεβάσει το 2010 ένας "χωμάτινος" Καρδιολόγος στο dirt-bike.gr, με nickname "dr JEKYL".
Εγώ τα διάβασα το 2011 γουγλάροντας για χωμάτινες πληροφορίες γενικού ενδιαφέροντος (χρονιά που αγόρασα τη τελευταία μηχανή μου).
Ομολογώ πως το κείμενο του με είχε επηρεάσει και από τότε δε βγήκε ποτέ από το μυαλό μου. Στις ηλικίες μας και εννοώ τα άτομα άνω των 40 ετών (γιατί όχι και άνω των 35) είναι σημαντικό να κάνουμε αυτή τη προληπτική εξέταση.
Με κάθε ειλικρίνεια -και με μια κάποια ωμότητα- θα ήθελα να σας πω τι πιστεύω...
Πιστεύω πως αρκετοί από εμάς έχουμε τα ιδανικά χαρακτηριστικά της ομάδας ανθρώπων που είναι ότι πρέπει για καρδιακό επεισόδιο. Έχουμε πατήσει τα 40, η χοληστερίνη μας "τσιμπάει" λιγουλάκι παραπάνω, έχουμε τα κιλάκια μας ή το χαρακτηριστικό "σωσίβιο" στο ύψος της μέσης και κυρίως οι χωμάτινες μας επισκέψεις περιορίζονται σε 1 - 2 φορές το μήνα (λίγο περισσότερο ή λίγο λιγότερο δεν έχει σημασία).
Το σενάριο: μετά από χωμάτινη περιήγηση 2 ωρών πέφτουμε παρεούλα με τη βαριά μηχανή μας σε ένα νεροφάγωμα. Δευτερόλεπτα μετά σηκωνόμαστε λαχανιασμένοι και με βοήθεια ή όχι τη σηκώνουμε και προσπαθούμε να την σπρώξουμε στο ανηφόρι για να βγούμε στην άκρη να πάρουμε μια ανάσα μέχρι να ξανά-ανέβουμε πάνω της. Στο μεταξύ κι ενώ βρισκόμαστε σε πλήρη άγνοια η καρδιά τρομπάρει με όλη της τη δύναμη, τρομπάρει αλλά... οξυγόνο και αίμα φθάνουν στον προορισμό τους με δυσκολία και όπως συμβαίνει και σε μια "χοντρούλα" μηχανή με πρόβλημα τροφοδοσίας έρχεται το.... τσαφ!
Αισθάνθηκα την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας τη σημερινή μου "δοκιμασία" στον διάδρομο του καρδιολόγου και να σας μεταφέρω και την ανακούφιση μου στο άκουσμα: "όλα καλά, μπορείς να συνεχίσεις τις βόλτες σου στο βουνό".
Σας προτρέπω λοιπόν να το κάνετε κι εσείς φίλοι μου, για να μας βλέπουν τα βουνά αλλά κυρίως για να μας βλέπουν τα αγαπημένα μας πρόσωπα!
Παρακάτω θα σας μεταφέρω αυτούσιο το κείμενο του dr JEKYL από το dirt-bike.gr με την ελπίδα να το διαβάσετε κι εσείς όλο.
Η επικεφαλίδα του είχε τίτλο: Μέσα απο τα βάθη της καρδιάς μου...
Άλλες φορές δεν είχα κέφι, άλλες φορές δεν είχα χρόνο, άλλες φορές έδινα υποσχέσεις στον εαυτό μου -χρονικά προσδιορισμένες- τις οποίες "ξεχνούσα".
Όμως... τον περασμένο Δεκέμβριο έκλεισα πια τα 45... δεν χωρούσε άλλη αναβολή!
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
![](http://i375.photobucket.com/albums/oo191/stfmich/Diafora/20160304_152810_zpsqsj88nff.jpg)
![](http://i375.photobucket.com/albums/oo191/stfmich/Diafora/1b2d28de-2996-4aec-9da4-d28ca546f637_zpsnb2wmgbk.jpg)
Ναι φίλοι μου, αφορά τον βασικό καρδιολογικό μας έλεγχο, δηλ. Triplex Καρδιάς & Αορτής και κυρίως Test Κοπώσεως!
Αφορμή στάθηκε ένα κείμενο που είχε ανεβάσει το 2010 ένας "χωμάτινος" Καρδιολόγος στο dirt-bike.gr, με nickname "dr JEKYL".
Εγώ τα διάβασα το 2011 γουγλάροντας για χωμάτινες πληροφορίες γενικού ενδιαφέροντος (χρονιά που αγόρασα τη τελευταία μηχανή μου).
Ομολογώ πως το κείμενο του με είχε επηρεάσει και από τότε δε βγήκε ποτέ από το μυαλό μου. Στις ηλικίες μας και εννοώ τα άτομα άνω των 40 ετών (γιατί όχι και άνω των 35) είναι σημαντικό να κάνουμε αυτή τη προληπτική εξέταση.
Με κάθε ειλικρίνεια -και με μια κάποια ωμότητα- θα ήθελα να σας πω τι πιστεύω...
Πιστεύω πως αρκετοί από εμάς έχουμε τα ιδανικά χαρακτηριστικά της ομάδας ανθρώπων που είναι ότι πρέπει για καρδιακό επεισόδιο. Έχουμε πατήσει τα 40, η χοληστερίνη μας "τσιμπάει" λιγουλάκι παραπάνω, έχουμε τα κιλάκια μας ή το χαρακτηριστικό "σωσίβιο" στο ύψος της μέσης και κυρίως οι χωμάτινες μας επισκέψεις περιορίζονται σε 1 - 2 φορές το μήνα (λίγο περισσότερο ή λίγο λιγότερο δεν έχει σημασία).
Το σενάριο: μετά από χωμάτινη περιήγηση 2 ωρών πέφτουμε παρεούλα με τη βαριά μηχανή μας σε ένα νεροφάγωμα. Δευτερόλεπτα μετά σηκωνόμαστε λαχανιασμένοι και με βοήθεια ή όχι τη σηκώνουμε και προσπαθούμε να την σπρώξουμε στο ανηφόρι για να βγούμε στην άκρη να πάρουμε μια ανάσα μέχρι να ξανά-ανέβουμε πάνω της. Στο μεταξύ κι ενώ βρισκόμαστε σε πλήρη άγνοια η καρδιά τρομπάρει με όλη της τη δύναμη, τρομπάρει αλλά... οξυγόνο και αίμα φθάνουν στον προορισμό τους με δυσκολία και όπως συμβαίνει και σε μια "χοντρούλα" μηχανή με πρόβλημα τροφοδοσίας έρχεται το.... τσαφ!
Αισθάνθηκα την ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας τη σημερινή μου "δοκιμασία" στον διάδρομο του καρδιολόγου και να σας μεταφέρω και την ανακούφιση μου στο άκουσμα: "όλα καλά, μπορείς να συνεχίσεις τις βόλτες σου στο βουνό".
Σας προτρέπω λοιπόν να το κάνετε κι εσείς φίλοι μου, για να μας βλέπουν τα βουνά αλλά κυρίως για να μας βλέπουν τα αγαπημένα μας πρόσωπα!
Παρακάτω θα σας μεταφέρω αυτούσιο το κείμενο του dr JEKYL από το dirt-bike.gr με την ελπίδα να το διαβάσετε κι εσείς όλο.
Η επικεφαλίδα του είχε τίτλο: Μέσα απο τα βάθη της καρδιάς μου...
Τελευταία επεξεργασία: